Tot ongeveer vijftien jaar geleden leek het alsof grootschalige dreiging voor West-Europa iets uit het verleden was. Natuurlijk waren er zorgen over terrorisme, zoals ISIS, maar dat vroeg om een andere vorm van bescherming. Een schuilkelder of safe room voelde voor de meeste mensen niet relevant.
Het wereldbeeld was stabiel en voorspelbaar. Zelfs tijdens internationale spanningen bleven conflicten ver weg. Symbolisch was het moment waarop koning Willem-Alexander tijdens de Olympische Spelen een biertje dronk met Vladimir Poetin. Het gaf een gevoel van normaliteit en vertrouwen.
Dat beeld begon langzaam te veranderen. Met de annexatie van de Krim en de onrust in de Donbas-regio werd duidelijk dat spanningen dichterbij kwamen. Toch bleef het voor veel mensen in Nederland en België nog abstract.
De situatie kantelde verder met geopolitieke verschuivingen zoals Brexit, de opkomst van meer nationalistische politiek en groeiende spanningen tussen grootmachten. De invasie van Oekraïne in 2022 maakte voor het eerst in decennia duidelijk dat grootschalige conflicten opnieuw een realiteit zijn in Europa.
Recente gebeurtenissen in het Midden-Oosten, waarbij raketaanvallen en drones geen onderscheid maken tussen militaire en civiele doelen, versterken dit beeld. Beschermingssystemen blijken niet waterdicht en de impact op burgers is direct en zichtbaar.
Het betekent niet dat er morgen direct gevaar is, maar wel dat de wereld minder voorspelbaar is geworden. Wat ooit ver weg leek, voelt nu dichterbij.
Wat voorheen ver weg leek, speelt zich nu af binnen Europa en directe buurlanden. Afstand is geen garantie meer voor veiligheid.
Moderne conflicten zijn minder voorspelbaar en raken steeds vaker ook civiele gebieden, bewust of onbedoeld.
Overheidsvoorzieningen en systemen bieden niet altijd volledige bescherming, zeker niet in onverwachte situaties.
Steeds meer mensen realiseren zich dat voorbereiding niet overdreven is, maar een logische stap in een veranderende wereld.
